Soms komen boeken op je pad op precies het juiste moment. Waarom? Omdat ze samen een gesprek beginnen.
De afgelopen weken lagen er drie heel verschillende boeken op ons bureau. (En ja, we hadden Samira Rafaela's boek een week voor de lancering al in handen, dus al van cover tot cover gelezen!) Alle drie gaan ze over vrouwen. Over lichamen. Over herinneringen. Over het vechten voor je rechten en om als vrouw gehoord te worden. Over... jezelf. Soms doen zij dat luid en zichtbaar. Soms stil en volhardend. Maar altijd laten zij sporen achter.
Wat deze drie boeken uiteindelijk met elkaar verbindt, is niet hun onderwerp, maar hun vertrekpunt: de ervaring van vrouwen en het gestage gevecht om deze erkend te krijgen. Of het nu gaat over het vrouwelijk lichaam, familiegeschiedenis of de wisselwerking tussen persoonlijke en politieke levens, telkens zien we hoe ervaringen die lang als privé of onbelangrijk werden beschouwd, juist van grote betekenis zijn. Dat sluit naadloos aan bij de missie van Our HERitage; het doorbreken van stereotypering over vrouwen door terug te kijken en deze door te laten gelden. Door vrouwenstemmen zelf zichtbaar te maken, ontstaat een rijker, eerlijker en completer beeld van ons gedeelde verleden én van de samenleving waarin we vandaag leven.
Hoewel deze drie boeken nauwelijks met elkaar te vergelijken lijken, hebben zij één belangrijk ding gemeen: vrouwen geven vrouwen een stem. Daarom passen ze zo goed op één leestafel.
Want geschiedenis gaat niet alleen over wat er is gebeurd. Geschiedenis gaat ook over hoe het ons nu vormt en wie het verhaal vertelt.
Let’s Talk About Our Bodies – Samira Rafaela
Toen ik de titel zag, dacht ik meteen: eindelijk. Want hoe is het mogelijk dat we in 2026 nog steeds fluisteren over menstruatie, vleesbomen, endometriose en baarmoeders? Alsof de helft van de wereldbevolking een geheim met zich meedraagt. In Let's Talk About Our Bodies doorbreekt Samira Rafaela precies die stilte. Wat dit boek bijzonder maakt, is dat het niet alleen een persoonlijk verhaal is, maar ook een maatschappelijk pleidooi. Rafaela laat zien hoe vrouwengezondheid jarenlang werd gemarginaliseerd en waarom dat gevolgen heeft voor miljoenen vrouwen. Ze verbindt haar eigen ervaringen met bredere vragen over zorg, onderzoek en ongelijkheid.
Dit is geen boek dat om medelijden vraagt. Het vraagt om aandacht voor iets wat ons allemaal aangaat. "Zouden ministers alsnog pleiten voor het schrappen van vit-D uit de basisverzekering, wetende dat een vit-D-gebrek wordt genoemd als bijdrage aan het ontstaan van vleesbomen?"
Wij zijn hier door jullie – Ragna Indra Heidweiller
Sommige boeken vertellen een geschiedenis. Andere laten zien waarom die geschiedenis zo lang verborgen is gebleven. In Wij zijn hier door jullie volgt Ragna Indra Heidweiller de sporen van haar voorouders van India naar Suriname en uiteindelijk naar Nederland. Wat begint als een persoonlijke zoektocht, groeit uit tot een verhaal over migratie, kolonialisme en de erfenis van contractarbeid.
Aangestipt wordt de aandacht voor verhalen die niet in de geschiedenisboeken terechtkwamen, maar wel voortleven binnen families. Heidweiller laat zien hoe belangrijk het is om die herinneringen vast te leggen voordat ze verloren gaan. Een zin die blijft hangen: "Een land dat die verhalen niet kent, kent zichzelf niet."
Het herinnert ons eraan dat geschiedenis niet alleen bestaat uit wat wordt bewaard, maar ook uit wat opnieuw ontdekt moet worden.
Personal Institutions, Political Lives – Zahra Runderkamp
"De focus ligt te veel op wie er binnenkomt." Soms zit de grootste ongelijkheid niet in wie er binnenkomt, maar in wie er mag blijven.
Dit proefschrift onderzoekt hoe vrouwen en mensen met een migratieachtergrond hun weg vinden in de Nederlandse politiek. Haar conclusie is even helder als confronterend: meer diversiteit betekent niet automatisch meer inclusie. Achter de viering van politieke primeurs gaan vaak hardnekkige structuren schuil die ervoor zorgen dat niet iedereen dezelfde kansen krijgt om zich te ontwikkelen en te blijven.
Runderkamp kijkt niet alleen naar wie een plek aan tafel krijgt, maar vooral naar de regels, gewoonten en verwachtingen die bepalen wie zich daar werkelijk thuis voelt. Daarmee verschuift zij het gesprek van representatie naar verandering.
Echte inclusie vraagt om een huis waarin iedereen daadwerkelijk kan blijven wonen.
