Het Verhaal waarmee het Begon
Our HERitage is ontstaan op een moment dat alles samenkwam, maar niet op een makkelijke manier. Ik begon op mijn vijftiende met schrijven, over sociale rechtvaardigheid en de wereld om mij heen. Vanuit mijn perspectief. En het schuurde. Tijdens mijn studies verdiepte ik me in de rol van vrouwen in historische bewegingen, van de Amerikaanse revolutie tot de Arabische lente. Steeds opnieuw zag ik hetzelfde patroon: vrouwen waren aanwezig, maar vaak alleen zichtbaar als slachtoffer. Niet in hun kracht.
Jarenlang werkte ik in binnen- en buitenland, binnen en rondom publieke instellingen. Daar, in die systemen, werd ik me steeds bewuster van iets anders: mijn eigen positie daarin. Mijn eigen Caribische roots. Iets wat altijd onderdeel van mij was, maar nooit volledig erkend of begrepen werd. Zeker niet in de internationale context waarin ik werkte en leefde. Het kon zelfs achterdocht oproepen.
In 2021 begon ik daarom te zoeken. Naar verhalen, naar tradities, naar manieren om die geschiedenis toegankelijk te maken zonder te beladen te zijn. En wat verbindt beter dan eten? Zo werkte ik tijdens de pandemie aan mijn Instagram-kanaal over de culinaire geschiedenis van Suriname en de Guiana’s en legde ik de final touches aan een boek over het onderwerp (nee, het is nog steeds niet uit!). Maar de echte omslag kwam iets meer dan een jaar later.
Na een ervaring met zware overheidsdiscriminatie werd ik gedwongen stil te staan. Niet alleen bij het systeem, maar ook bij mezelf. Het liet me twijfelen aan mijn plek, mijn identiteit: Wie ben ik? Wie liet het systeem mij zijn binnen die structuren? En wie heb ik gekozen te zijn?
Fausia S. Abdul, oprichter Our HERitage
maart 2026
Dit keer besloot ik nog creatiever te zijn met mijn reactie. Want als jouw verhaal niet volledig erkend wordt, hoe kun je dan verwachten dat je gezien wordt? Het was de druppel.
De stapels onderzoek en ideetjes die al jaren lagen te wachten, werden weer van de plank gehaald. En midden in de nacht, achter mijn laptop, begon ik te schrijven. Our HERitage: 50 Caribische Voormoeders ontstond niet als project, maar als antwoord. Een antwoord op de vraag: wat als we het verhaal anders vertellen?
Niet vanuit één perspectief, maar vanuit de diversiteit die er altijd al was. 50 Caribische voormoeders, 12 regio’s, 11 subculturen, één gedeelde kracht. Een perspectief dat niet alleen gevoeld wordt, maar ook onderbouwd is door onderzoek vanuit verschillende invalshoeken. En gedragen wordt door een gemeenschap die dit verhaal zelf kent. Ook daar werd er soms aan hokjes gehouden. Ik wilde laten zien over wie er gesproken wordt. Over wie er beslist wordt. Met een eigen identiteit, eigen verhaal. Dat deze verhalen niet langer in de schaduw horen te staan. Maar vooral ook, ik besta.
Eind 2023 keerde ik terug naar Nederland en kwam ik in contact met een fonds dat direct de potentie van het project zag. Al snel werd ik jammer genoeg geconfronteerd met de valkuilen en de schaduwzijde van de fondsenstructuur in Nederland. En... hoe deze, soms subtiel en soms heel direct, invloed heeft op gemeenschappen. Gemeenschappen die zelf ook weer een structuur vasthouden waarbij velen buitengesloten worden.
Met partners zoals het CBG (Centrum voor Familiegeschiedenis) en de Universiteit van Sint Maarten kreeg Our HERitage verder vorm en zagen gaandeweg meerdere organisaties zoals de Haagse Hogeschool, Atria en Cultuurfonds de kracht achter dit project. Ik stelde een team samen van mensen met verschillende Surinaamse en Caribische achtergronden, ieder met een eigen stem, expertise en perspectief. En ondanks—of misschien juist dankzij—het gekibbel, het harde werken tot in de vroege uurtjes en de lange nachten, is het uitgegroeid tot iets wat voelt als een kleine familie. Het werd een zeer persoonlijke reis waar ik bijna 10 rollen vervulde en alle vrije uurtjes in stak. Als vrijwilliger. En zo ook de anderen met mij. Koste wat het kost zou ik dit project afmaken. Al was het maar met ons kleine groepje. En dat ging niet zonder slag of stoot.
Maar project Our HERitage: 50 Caribische voormoeders vormde het begin. Wat begon als iets persoonlijks, werd iets collectiefs. Samen bouwden we aan iets dat groter is dan één project. Een platform waarin verhalen, identiteit en geschiedenis samenkomen. Twee jaar later groeit Our HERitage verder als platform, met de reizende tentoonstelling van de 50 voormoeders in 2026, nieuwe projecten, samenwerkingen en vormen van storytelling. Waar vrouwen niet alleen onderdeel zijn van het verhaal, maar het verhaal dragen met mannen als allies. En waar we, vanuit al onze verschillen, bouwen aan iets wat we delen: een gezamenlijke, inclusieve toekomst.
De zaadjes zijn geplant. En ik hoop dat velen deze boodschap verder dragen en tot leven blijven brengen.
Our HERitage is geen eindpunt. Het is een begin.
—Fausia S. Abdul
maart 2026