Mensen kwamen en gingen. En een kern bleef. Na twee jaar bouwen, zoeken en soms gewoon koppig doorgaan, kwamen we als team samen om Our HERitage af te sluiten – nu de 50 voormoeders eindelijk hun plek in de wereld hebben gekregen. Wat in 2024 begon als een idee (eentje waarvan je achteraf denkt: waar zijn we eigenlijk aan begonnen?) groeide uit tot iets dat groter werd dan wijzelf. Iets dat bewoog. In ons, in de gemeenschappen en ver daarbuiten.
We wisten dat het geen makkelijke reis zou worden. Alleen nog niet hóe ingewikkeld. En ergens is dat misschien maar goed ook. Want er waren obstakels, weerstand en momenten waarop je je afvroeg of je niet gewoon iets rustigers had moeten kiezen. Maar precies daar zat ook de kracht. In het blijven. In elkaar. In het telkens weer opstaan – soms met overtuiging, soms met humor, en soms gewoon omdat er geen andere optie meer was.
Onze afsluitingsdag was daar een weerspiegeling van. En misschien is het geen toeval dat deze afsluiting plaatsvond rond 21 maart, de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie. Want uiteindelijk is dat waar dit project ook over ging: het doorbreken van stereotypering, ruimte maken voor verhalen die te lang zijn genegeerd en bijdragen aan een wereld waarin wij er er wél mogen zijn.
We begonnen met het vastleggen van onze verhalen voor een documentaire – alsof we zelf even onderdeel werden van de geschiedenis die we zo zorgvuldig hadden blootgelegd. Daarna volgde een city escape. Rennen door de stad, puzzels oplossen, samenwerken – en, misschien wel het meest symbolische moment van de dag: het redden van een vrouw van de brandstapel. Alsof het verleden zich even liet herschrijven. Alsof we, al was het maar voor één spel, konden doen wat generaties voor ons niet konden.
Er werd gelachen. Veel gelachen. En er was eten. En rust. En reflectie. Het soort gesprekken dat alleen ontstaat als je samen iets hebt meegemaakt wat niet iedereen begrijpt, maar jullie wel.
Want wat blijft, is niet alleen het resultaat – de portretten, de verhalen, de zichtbaarheid. Wat blijft, is hoe we het hebben gedaan. Verbonden in al onze verschillen.
Deze dag markeerde een einde. Maar niet het soort einde dat iets afsluit en wegzet. Eerder een deur die opengaat.
De verhalen van onze voormoeders zijn nu de wereld in gegaan. En wij? Wij bouwen verder. Op onze eigen manieren, onze eigen paden. Met altijd met iets wat ons blijft verbinden.
