Vandaag hebben we de tentoonstelling afgebouwd. De voormoeders zijn voorzichtig ingepakt. De landkaart en migratiestromen van de vloer gepulkt. De ruimte van het Stadhuis Den Haag is leeg achtergelaten, maar allesbehalve leeg van betekenis.

De schatten die de scheepskisten en kratten hebben meegespoeld hebben bewogen. Gesprekken geopend. Herinneringen geraakt. Verbindingen gelegd die verder gaan dan deze plek.

Maar dit was nooit het eindpunt.

Our HERitage was altijd bedoeld om te bewegen. Om niet op één plek te blijven, maar juist verder te reizen, zoals onze voormoeders deden. Naar nieuwe steden, nieuwe ruimtes en nieuwe ontmoetingen.

De verhalen van de 50 Caribische voormoeders gaan nu letterlijk de weg op. Waarheen precies? Dat maken we binnenkort bekend.

Voor nu, een beetje rust: stay tuned!

Mensen kwamen en gingen. En een kern bleef. Na twee jaar bouwen, zoeken en soms gewoon koppig doorgaan, kwamen we als team samen om Our HERitage af te sluiten – nu de 50 voormoeders eindelijk hun plek in de wereld hebben gekregen. Wat in 2024 begon als een idee (eentje waarvan je achteraf denkt: waar zijn we eigenlijk aan begonnen?) groeide uit tot iets dat groter werd dan wijzelf. Iets dat bewoog. In ons, in de gemeenschappen en ver daarbuiten.

We wisten dat het geen makkelijke reis zou worden. Alleen nog niet hóe ingewikkeld. En ergens is dat misschien maar goed ook. Want er waren obstakels, weerstand en momenten waarop je je afvroeg of je niet gewoon iets rustigers had moeten kiezen. Maar precies daar zat ook de kracht. In het blijven. In elkaar. In het telkens weer opstaan – soms met overtuiging, soms met humor, en soms gewoon omdat er geen andere optie meer was.

Onze afsluitingsdag was daar een weerspiegeling van. En misschien is het geen toeval dat deze afsluiting plaatsvond rond 21 maart, de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie. Want uiteindelijk is dat waar dit project ook over ging: het doorbreken van stereotypering, ruimte maken voor verhalen die te lang zijn genegeerd en bijdragen aan een wereld waarin wij er er wél mogen zijn.

We begonnen met het vastleggen van onze verhalen voor een documentaire – alsof we zelf even onderdeel werden van de geschiedenis die we zo zorgvuldig hadden blootgelegd. Daarna volgde een city escape. Rennen door de stad, puzzels oplossen, samenwerken – en, misschien wel het meest symbolische moment van de dag: het redden van een vrouw van de brandstapel. Alsof het verleden zich even liet herschrijven. Alsof we, al was het maar voor één spel, konden doen wat generaties voor ons niet konden.

Er werd gelachen. Veel gelachen. En er was eten. En rust. En reflectie. Het soort gesprekken dat alleen ontstaat als je samen iets hebt meegemaakt wat niet iedereen begrijpt, maar jullie wel.

Want wat blijft, is niet alleen het resultaat – de portretten, de verhalen, de zichtbaarheid. Wat blijft, is hoe we het hebben gedaan. Verbonden in al onze verschillen.

Deze dag markeerde een einde. Maar niet het soort einde dat iets afsluit en wegzet. Eerder een deur die opengaat.

De verhalen van onze voormoeders zijn nu de wereld in gegaan. En wij? Wij bouwen verder. Op onze eigen manieren, onze eigen paden. Met altijd met iets wat ons blijft verbinden.

Na een intens en bijzonder tweejarig traject kwamen we samen voor een invite-only-afsluiting op de sfeervolle bovenverdieping in oude stijl van Pavlov, Den Haag. Met bijna 45 deelnemers, supporters en betrokkenen blikten we terug op wat we samen hebben opgebouwd – en op wat dit traject voor ieder van ons persoonlijk heeft betekend. 

Het was een avond van samen eten, lachen en herinneringen ophalen. Momenten die soms licht en grappig waren, soms zwaar en gelaagd – maar altijd gedeeld. In gedichten vonden verhalen een andere vorm: woorden voor wat niet altijd makkelijk uit te spreken is, maar wel gevoeld wordt.

Wat deze avond zo bijzonder maakte, was niet alleen het samenzijn, maar de erkenning van de reis die we hebben afgelegd. Want Our HERitage was nooit alleen een onderzoeksproject. Het was een zoektocht naar voormoeders, naar geschiedenis, maar ook naar onszelf.

Dat proces was niet altijd makkelijk. Juist daarom is wat hier is ontstaan zo waardevol. Samen hebben we ruimte gemaakt voor verhalen die te lang ongehoord bleven, en bijgedragen aan een rijker en eerlijker perspectief op onze gedeelde geschiedenis.

Deze maand, toepasselijk in maart, maand der vrouwengeschiedenis, markeerde een einde... maar ook een begin. De verhalen van de 50 Caribische voormoeders zijn nu de wereld ingegaan. En daarmee begint een nieuw hoofdstuk: van zichtbaarheid, doorwerking en verdere verbinding. Dus blijf vooral de website in de gaten houden om te zien waar de 50 vrouwen nog verder heen gaan! 

We blijven bouwen. En ook daarin blijft ruimte voor iedereen die wil bijdragen – groot of klein, op de voorgrond of juist achter de schermen.

We kijken terug met trots en dankbaarheid. En vooruit met vertrouwen. 

Programma.   De afsluiting van het project Our HERitage – 50 Caribische Voormoeders zal niet langer plaatsvinden in Amare, maar in Bar Restaurant Pavlov. Na twee jaar van intensief onderzoek, samenwerking en ontmoeting bereikt het project daarmee een bijzonder moment van afronding. In Pavlov zal het volledige kernteam, samen
met onderzoekers en betrokkenen uit Nederland, Suriname en Curaçao aanwezig zijn.

De tentoonstelling “De Gedeelde Kracht van 50 Caribische Voormoeders” is te bezichtigen in Stadhuis Den Haag tot en met 25 maart. De bijeenkomst markeert een bijzonder moment, omdat dit waarschijnlijk de eerste én laatste keer is dat alle personen die aan het project hebben bijgedragen gelijktijdig aanwezig zullen zijn waaronder ook deelnemers uit het buitenland. Een afsluiting en tegelijkertijd een kick-off de wijde wereld in. 

Tijdens de avond staat ontmoeting centraal en is er ruimte om te netwerken en met elkaar in gesprek te gaan. Naar verwachting zullen deze gesprekken nieuwe verhalen naar boven brengen en bijdragen aan een sterkere verbinding tussen de aanwezigen. In een informele setting krijgen betrokkenen bovendien de gelegenheid om met elkaar te spreken zonder de druk van een uitgebreid programma.

We hebben de voormoeders van OUR HERitage ontmoet. Van 50 vrouwen met wortels in het Caribisch gebied zijn geschreven portretten gemaakt, en van een deel van hen waren er zelfs foto's. In het Stadhuis van Den Haag staat tot 25 maart - jawel de maand van de vrouw - een tentoonstelling over voormoeders van wie de stamboom is uitgezocht door enkele vrijwilligers uit Curaçao, Suriname en Nederland. Via een grote hoeveelheid aan verschillende bronnen hebben zij informatie verzameld om aan de hand daarvan levenslopen van deze vrouwen te kunnen reconstrueren. Dan blijken vele van hen een bijzonder leven te hebben gehad waarin zij veerkracht en agency hebben getoond om hun omgeving te ondersteunen en gezinsleven tot bloei te brengen. Dat wil niet zeggen dat zij ook niet te maken hadden met tragische gebeurtenissen, zoals een hoge kindersterfte.

Zaterdag 14 maart, opent het publieksevent in Gesprek met Onze Voormoeders rondom de tentoonstelling De Gedeelde Kracht van 50 Caribische Voormoeders van Our HERitage met een bijzondere artistieke bijdrage van Alydia Wever. Met haar stuk Muhe Caribe (Caribische vrouw) brengt zij een eerbetoon aan de kracht, complexiteit en veerkracht van Caribische vrouwen door de generaties heen.

In haar werk verkent Alydia thema’s als identiteit, geschiedenis en vrouwelijke kracht. Muhe Caribe sluit daarmee naadloos aan bij de kern van Our HERitage: het zichtbaar maken van de verhalen van Caribische voormoeders en het doorgeven van hun erfenis aan nieuwe generaties.

De artistieke opening vormt een moment van reflectie én verbinding. We staan stil bij de vrouwen die ons voorgingen en bij de vele stemmen die samen de Caribische geschiedenis vormen.

We kijken ernaar uit om het publiek morgen te verwelkomen en samen deze reis door geschiedenis, kunst en erfgoed te beginnen.